Hugsum minna

Nálægt miðju Kyrrahafsins sunnan miðbaugs er eyjaklasi sem nefnist Samóaeyjar. Eyjaskeggjar eru Pólýnesar og aðeins um 170.000 talsins. Í bókinni "Papalangi" er sagt frá því hverning maður frá þessum eyjum upplifir ferð til Evrópu. Margt í þessari bók er stórkostlegt og vekur upp spurningar. Erum við (hvíti maðurinn) á réttri leið...? Hvort er betra að vera glaður, mettur, áhyggjulaus og hamingjusamur eða argur, áhyggjurnar að sliga mann og óhamingjusamur? Í fyrra tilvikinu hefurðu nógan tíma og ekkert stress en í því síðara er sífellt tímaleysi og stress.

Hér kemur smá kafli úr bókinni, þarna er Samóamaðurinn að segja skoðun sína á hugsun/menntun:

Hugsun er talin gera höfuðið mikið og háleitt. Ef einhver hugsar mikið og hratt er sagt í Evrópu að hann sé ”mikill hugsuður”. Í stað þess að hafa samúð með þessum miklu hugsuðum er þeim sýnd alveg sérstök virðing.

... en raunar er sá vitri auðvitað hinn sem ekki hugsar sérlega mikið og kann sjálfur að rata.

Á sama hátt eru höfuð barnanna troðin út af hugsunum, eins mörgum og þar komast fyrir. Þau eru neydd til að naga í sig vissan skammt af hugsanateppum. Aðeins þau heilbrigðustu hrinda hugsununum frá sér eða láta þær smjúga gegnum anda sinn eins og net. En flestir ofhlaða höfuðið með hugsunum svo mjög að þar er ekkert pláss lengur og ekkert ljós nær þangað framar með geisla sína. Þetta er nefnt að ”mennta sálina”, ástand sem hefur hlotið almenna útbreiðslu.

Það eina sem gæti orðið öllum þessum hugsunarsjúku mönnum til heilsubótar er gleymska, að kasta frá sér hugsununum.

Hugsanateppi eru bækur. Lækningin í síðustu málsgreininni er stórkostleg!